BLOG

MET OPEN BLIK

Begin 2026, is het volop winter: sneeuw, ijzel, dikke truien en een brandend houtkacheltje, Omringd door een winters landschap verheug ik me op het nieuwe jaar in Galerie Oosthem. De gratis landschapskunst biedt een andere, waardevolle kijk op de wereld. Die hebben we nodig om weerbaar te zijn tegen de harde werkelijkheid die tot ons komt via de media.

De kunstenaars die komend jaar hun werk laten zien in Galerie Oosthem delen hun kijk op wat hen omringt en wat er in hen omgaat. Het is altijd weer verrassend hoe ze dat vorm en kleur weten te geven. Als kunst ons raakt, houdt die ons nieuwsgierig en blijven we ontvankelijk voor andere manieren van kijken en ervaren.

In 2026 organiseren we drie dubbel exposities

Tijdens de openingsexpositie in mei is het werk van Melda Wibawa te zien. Afgelopen jaar exposeerde ze haar werk onder meer tijdens Open Stal in Olderberkoop. Eerder maakte ze indruk door haar deelname aan Project Rembrandt en Sterren op het doek. Dirk Van Ginkel (Leeuwarder Courant) schreef over haar werk: “Er is geen kunstenaar die zo goed een van regen druipend Amsterdam kan schilderen als de 19e-eeuwse kunstenaar G.H. Breitner. (…) Maar Melda Wibawa (Jakarta, 1970) doet hier nauwelijks voor onder. {…} Ze heeft eenzelfde losse toets en eenzelfde gevoel voor sfeer.” Melda exposeert samen met haar vriendin Noëlle Poiesz. Vorig jaar exposeerde in Galerie Oosthem samen met andere HOLT*-kunstenaars (grafici verenigd rond de techniek van hoogdruk). Noëlle verrast met haar grafische kunst door de moderne interpretaties van constructies, waar haar oog op valt.

Twee kunstenaars die hun kijk op de wereld op heel verschillende manieren vormgeven. Ongetwijfeld een mooi spannend samengaan!

In juni laat Annemieke Harkema ons met haar tekeningen zien wat het beleven en opgaan in de natuur vermag. In het woord vooraf van de catalogus ‘Natuur getekend’ schrijft Han Steenbruggen (directeur Museum Belvedère): “In vlotte schetsen registreert Annemieke Harkema wat zich vluchtig voltrekt op de grenzen van waddenpolders en – zee – het verschuiven van zonlicht over land, het jagen van de wind over laatste bomenrijen of de stapeling van wolken boven lage horizonten. Later op atelier werkt ze deze uit in grotere tekeningen, waarin vooral de beleving van ruimte vrij spel krijgt.” Haar werk is te zien samen met het ruimtelijke werk van Jan Hofstra. Zijn beelden en installaties worden samengesteld uit gebruikt materiaal en verwerkt tot een doorleefde kijk op maatschappelijke ontwikkelingen, die dreigen een aanslag te plegen op zaken die ons dierbaar zijn.

Op heel eigen wijze laten deze kunstenaars zien dat er zorg nodig is voor datgene wat kwetsbaar en de moeite waard is.

Het laatste duo dat vormgeeft aan hun kijk op de wereld en het leven bestaat uit Titia Sibson en Harry Tuinman. Titia komt naar buiten met de resultaten van een periode van heroriëntatie op haar kunstenaarschap. Ze is er klaar voor om ons te laten zien hoe ze haar carrière voortzet. Herkennen we haar heldere en kleurrijke weergave van verschillende concrete taferelen, haar subtiele grafische vormgeving van voorwerpen uit haar omgeving? We zijn benieuwd hoe deze lijnen uit het verleden vernieuwd, veranderd, omgegooid, herkenbaar zijn. 

Harry’s werk kenmerkt zich door intense kleur, zowel in zijn schilderijen als in zijn foto’s. Schilderen doet hij meestal op MDF (acryl, aquarel, exposy, hout, ijzer, pur, kunstklei, siliconen). Hij stelt zich open voor persoonlijke opvattingen, ervaringen, herinneringen en emoties, die hem treffen. Zijn onderwerpen vindt hij zowel in natuur, cultuur, historie in binnen- als in (verre) buitenlanden. Zijn indrukwekkende foto’s weerspiegelen in zijn schilderwerk en werken daarin verhelderend.
De expositie belooft een spannend sluitstuk van het expositiejaar te worden.

Bliuw nijsgjirrich!

Betske Salverda, galeriehouder

Op gezette tijden verschijnt hier een blog of column. Geschreven door iemand die nauw betrokken is bij Galerie Oosthem.

Vandaag zie ik de tijd
spiegelend voorbij mij glijden,
waar gebeurtenissen op zichzelf zijn,
slechts mijn betrokkenheid verbindt
ze tot veranderlijk geheel.

Ik verbeeld me grip
op het een en ander te hebben,
ook
wat zich in mijn geest afspeelt
neem ik in ogenschouw of
is pijnlijk rumoer.

Bij allebei versplintert de spiegel de tijd.

Far Weevers (1940-2019)
Uit: Verzamelde gedichten
Wat er gebeurt, staat te bezien (2024)