Harry Tuinman, schilder en fotograaf

Harry Tuinman is mijn vader, en dat maakt mijn introductie voor hem en zijn werk ook wat persoonlijker en biografisch. Ik ken mijn vader niet anders dan dat hij bezig is met iets te maken, iets te bouwen, te fotograferen, of na te denken over wat hij kan gaan maken. Vanuit die drang om te creëren en creatief bezig te zijn is hij kunstenaar geworden: hij is een autodidact. Mijn vader heeft altijd al een onderzoekend oog gehad, en een behoefte om mooie nieuwe dingen te zien. Ik weet niet anders dan dat ik sinds mijn kleutertijd met mijn vader musea bezoek. Die nieuwsgierigheid naar wat hem omringt, vormt de basis voor zijn latere ontwikkeling als kunstenaar.

Toen Harry jong was werkte hij als bouwkundige, met een grote interesse voor architectuur en industriële vormgeving. Uit de behoefte om iets met zijn handen te maken, ontwierp hij gietbetonsculpturen (bijvoorbeeld met de speelgoedautootjes van mijn broer, of flesjes met water uit de vijvers in het bos), maar ook meubels en bijvoorbeeld een bureaukalender. Je ziet in zijn huidige schilderwerken ook zijn technische achtergrond en zijn voorliefde voor geometrische vormen en bouwmaterialen. Zo werkt hij op hout, en gebruikt hij epoxy, ijzer, purschuim, kunstklei en silicone. Soms zijn er spijkers, ijzerwaren of andere bouwmaterialen duidelijk of meer verborgen te ontwaren.

Later werd Harry, na een tweede opleiding, psycholoog. Hij richtte zich daarbij op organisaties en op de vraag hoe mensen werken. In de jaren van zijn studieperiode veranderde ook de psychologie. Er kwam steeds meer aandacht voor gedachtes, overtuigingen en de manier waarop mensen een situatie interpreteren. Wat je denkt beïnvloedt wat je voelt, en wat je voelt beïnvloedt weer wat je doet.

Die manier van kijken is belangrijk geworden voor Harry. Het heeft hem geholpen om niet alleen analytisch naar de wereld te kijken, maar ook meer ruimte te geven aan zijn emoties en intuïtie. Om op te merken wat hem raakt, en daar vervolgens naartoe te bewegen. De jaren na deze studie waren druk, en lieten vooral ruimte voor fotografie en het bekijken van kunst van anderen. 

Mijn vader is ook een echte Noorderling. De weidse vergezichten, het water, de natuur en de ruimte zijn altijd belangrijk voor hem geweest. Hij heeft lang in Friesland en Groningen gewoond en voelt zich daar zichtbaar thuis, hier is hij geworteld. Toen hij zijn vrouw Nettie ontmoette, inspireerde zij hem om vaker en verder weg te reizen, vaak naar de mediterrane landen, maar ook Indonesië en Marokko. Daardoor kwam er een heel andere wereld bij. Reizen brachten nieuwe kleuren, stoffen, vormen en culturen in zijn blik. 

Toen hij besloot eerder te stoppen met werken, kwam er tijd om beeldend werk te gaan maken. Schilderen, fotograferen en een mengvorm daarvan. Waar Harry bij de schilderijen vaak langere tijd aan 1 stuk werkt, gaat het bij zijn foto’s juist om het spontane moment: een kleur, een vorm, een landschap of een onverwachte combinatie daarvan grijpen hem. Een foto kan vervolgens weer aanleiding zijn voor een schilderij of is de basis daarvan. Soms blijft de foto vrijwel intact, soms wordt hij met verf en andere materialen zo bewerkt dat het oorspronkelijke beeld uiteindelijk nauwelijks meer herkenbaar is.

Inmiddels is Harry al twintig jaar fulltime bezig met beeldende kunst. Door de tijd heen werden de geometrische vormen wat meer losgelaten. Hij maakt zijn schilderijen meer intuïtief, het denken en analyseren wordt meer losgelaten. 

Emotie is niet alleen het onderwerp in zijn werk, maar ook onderdeel van het maakproces. Soms is het ook een manier om staande te blijven. Schilderen en fotograferen geven hem richting en een doel. Dat is altijd zo geweest, en zeker zes jaar geleden na het overlijden van mijn broer werd het schilderen een anker. Een manier om in het hier en nu te blijven, maar ook om zijn emoties te verwerken. Zijn vrouw Nettie en ik zien dat de laatste tijd er weer meer speelsheid komt in zijn schilderijen, meer verschillende kleuren en letterlijk ruimte voor stoere grotere formaten. 

Deze expositie voor mij niet alleen een verzameling van schilderijen en foto’s. Het is ook een inkijkje in de manier waarop mijn vader naar de wereld kijkt, en een kijkje in zijn veerkracht.

Een wereld waarin techniek en intuïtie samengaan, waarin het Noorden en verre reizen elkaar ontmoeten, en waarin centraal staat wat je als mens raakt.

Marrit Tuinman